ورق میزنم
صفحات کتابم را
و مرور میکنم تمام تورا
حس میکنم قطرات اشکت
وبغضت

ولی کور و کرم برای حرم نفست

که عاشقانه پوستم را می نوازد.......

درآب نشسته ام
باآن همه خیالات آبکی
از تو
و نگاه های هراسانم که تو
غرق میشوی
در من...
ومن
کنجکاو نگاهت.
از آب گذشته م
و مسافرم
در سرزمین ابر
باهمه نگاهت....

شعر که میخوانم
چشمانت را ببند
عقل تو فقط در چشمانت نهفته شده
میدانم روزی مرا ترک میکنی
پس ببند تا رد اشکهایم را
در شعرهایم نبینی

حال و بالکت چطور است شیرینم؟
این روزا دلم بیشتر بیقرارت است
بیشتر میخواهمت
صدایت مرا میبررررررررررررررررررررررررد تا آسمان
ذوقم مانع میشود بگویم مکرر دوستت دارم
شیرینم،بیقرارم برای لحظه ای باتو بودن
مکرر میگویم دوستت دارم

دیرگاهیست به شعرکاهیم سرنزده ام،که باعبانشان سرگرم گلیست که همه زندگی اش شده،مجال تنهایی از باغبان

دیرگاهیست که دیگر شعرک دانم غبار گرفته

شاید از تنهایی درآمده دلم یا بازیچه شده

ولی به گمانم بازی بازی ده با دلم که شعرکش نمی اید

چه میدانم!!!!!!!

اینروزها بادی می آید و میرود و من همچنان مست براسب غرور تو سوار میشوم تا .............

ودلم پراز کورسوهاییست که بر ؟آن نشاندی و انگار خاموشی اش حتمیست

خدا به داد برسد ............

بارها و بارها صدایت کردم،بیا!
نیامدی که نیامدی
مراخواستی که شانه باشم و سنگ!
سنگ نشدم زیرآسیاب نگاهت،آرد شدم!
وشانه ای گلی شدم،ازچشمانت